Inside me, there was a city no map had ever known. A city of silent streets, and walls that breathed memories.

In that city, I was more than one person. One always kept their eyes closed not to sleep, but to forget.

Another stood in the shadows, voiceless, faceless, like a secret hiding even from itself.

And one… always looked upward. Not because it believed in hope, but because something was burning, and it refused to lose its last light.

One day, the fire came. Not from outside, but from somewhere between my breaths.

At first, it was quiet… like a dangerous thought pretending to be salvation. Then it grew it called my name, not the one others knew, but the one I only dared to hear in the dark.

The faces began to tremble. The one with closed eyes could no longer hide. The one in the shadows slowly took form… and I realized none of them were my enemies.

They were all me.

The fire took nothing from me it only burned what wasn’t real.

And in the end, only one face remained; not whole, not perfect, but awake.

With eyes still carrying traces of smoke, and a gaze that understood:

some births are not from the womb of light… but from the heart of burning.

درونِ من، شهری بود که هیچ‌کس آن را روی نقشه نمی‌شناخت. شهری با کوچه‌هایی از سکوت، و دیوارهایی که خاطره‌ها را نفس می‌کشیدند.

من در آن شهر، چند نفر بودم. یکی همیشه چشم‌هایش را بسته بود، نه برای خواب، بلکه برای فراموش کردن.

یکی دیگر، در سایه ایستاده بود، بی‌صدا، بی‌چهره، مثل رازی که حتی خودش هم از خودش پنهان است.

و یکی… همیشه به بالا نگاه می‌کرد. نه چون امیدی داشت، بلکه چون چیزی در حال سوختن بود و نمی‌خواست آخرین نورش را از دست بدهد.

روزی، آتش آمد. نه از بیرون، از جایی میانِ نفس‌هایم.

اول، آرام بود… مثل یک فکرِ خطرناک که خودش را شبیه نجات جا می‌زند. بعد، شعله کشید— نامم را صدا زد، نه آن اسمی که دیگران می‌دانستند، آن اسمی که فقط خودم، در تاریکی، جرأتِ شنیدنش را داشتم.

چهره‌ها یکی‌یکی لرزیدند. آن که چشم‌هایش را بسته بود، دیگر نتوانست پنهان بماند. آن که در سایه بود، کم‌کم شکل گرفت… و من فهمیدم هیچ‌کدامشان دشمن نبودند.

همه‌شان، من بودند.

آتش، چیزی را از من نگرفت— فقط آنچه واقعی نبود را سوزاند.

و در آخر، تنها یک چهره باقی ماند؛ نه کامل، نه بی‌نقص، اما بیدار.

با چشمانی که هنوز ردِ دود را داشت، و نگاهی که می‌دانست:

بعضی تولدها، از رحمِ نور نیستند… از دلِ سوختن اند