Among the foliage, I encountered an idea... At first, it seemed small, almost insignificant, but as I looked again and again, it grew, it rose before me, swelled into something vast— it became a word, a cause, a spark. With a wooden scooter, I raced to escape it. With a glass sword, I tried to fight it. With a cloth ship, I dove into the open sea, seeking distance, seeking refuge. I left my tin lanterns on the shore, searching for shells, limpets, and sun-bleached relics. My earthen castles, sturdy as never before, stood their ground against the fury of the wind, repelled the rushing waters, and waited... Waited there, alongside a child’s forgotten summer hat, left behind to remind us not to forget. I grabbed shovels, buckets, brooms, and dustpans, and began tearing down walls and fences, towers and fortifications, castles and battlements. What remained was sand—golden, gray, playing indifferently with the clouds, the sun, and the wind. And as I returned with my cloth ship, now sunken and drenched in saltwater, its fibers steeped in brine as though drawn from my eyes— years of tears, unending— I felt a presence behind me. It was that idea. Still there among the foliage, towering, vast and upright, patient. Bathed in serenity and the deep blue of the night sky. I gathered my strength to topple it, lit a torch to burn it down... But as I drew closer, I saw it. That idea, the one that frightened me so, the one I ran so far to escape, the towering, overwhelming idea... It looked like me.

===================================

Ανάμεσα σε φυλλωσιές συνάντησα μια ιδέα... Ιδέα μικρούλα φάνηκε στην αρχή μα καθώς την κοίταξα ξανά και ξανά μεγάλωσε ορθώθηκε μπροστά μου θέριεψε έγινε, λόγος έγινε αιτία, έγινε αφορμή... Με ένα ξύλινο πατίνι έτρεξα να της ξεφύγω... Με ένα γυάλινο σπαθάκι προσπάθησα να την πολεμήσω... Με ένα πάνινο καράβι βούτηξα στο πέλαγος να βρεθώ μακριά της... Τα τσίγκινα λυχναράκια μου τα άφησα στην αμμουδιά να ψάχνουν για κοχύλια και πεταλίδες και όστρακα ξεραμένα από τον ήλιο... Τα χωμάτινα κάστρα μου στέρεα όσο ποτέ περίμεναν εκεί, αντιστάθηκαν στο μένος του αέρα, απέκρουσαν το νερό το ορμητικό... περίμεναν... εκεί παρέα με ένα καπελάκι παιδικό που άφησε πίσω του το καλοκαίρι να μη το ξεχνάμε... Πήρα φτυαράκια κουβάδες σκούπες και φαράσια και άρχισα να γκρεμίζω, τοίχους και μάντρες, πύργους κι οχυρά, κάστρα και πολεμίστρες... κι έμεινε η άμμος έτσι χρυσή και γκρίζα να παιχνιδίζει αδιάφορη με τα σύννεφα, τον ήλιο, τον αέρα... Μια παρουσία πίσω μου έτσι καθώς επέστρεψα με το πάνινο καράβι βουλιαγμένο, μουλιασμένο σε αλμυρά νερά θαρρείς παρμένα από τα μάτια μου τα χρόνια αστείρευτα... Ήταν εκείνη η ιδέα.. ανάμεσα στις φυλλωσιές ακόμα στεκόταν τεράστια ολόρθη και υπομονετική... Λουσμένη στη γαλήνη και στο μπλε το βαθύ του νυχτιάτικου ουρανού... Πήρα φόρα να τη γκρεμίσω΄, πήρα πυρσό να τηνε κάψω... Μόλις πλησίασα το είδα.... Εκείνη η ιδέα που τόσο με φόβισε, εκεινη που τόσο μακριά της έτρεξα να φύγω... εκείνη η τεράστια ορθή ιδέα... μου μοιαζε....

==================================

Photo collage, a motion photograph and a still - side effects project (2005 - 2025)

©plektani art 2025